Er í miklum heilabrotum núna í sambandi við vef sem ég er að búa til, en ætla ekkert að fara að tíunda neitt vandamálið hérna heldur linka ég bara á hann þegar ég er búinn með hann. Eitthvað farið að birta yfir framtíðinni finnst mér, kannski er það bara af því að ég er að klára skólann. Mér finnst það eitthvað svo óraunverulegt að ég sé bara búinn í skólanum, loksins klárar maður eitthvað til tilbreytingar.
Það er víst partý í kvöld hjá gömlum vini, þannig að það eru spariföt og læti, langt síðan ég hef farið í svoleiðis partý.

Jeff Alberson, betur þekktur sem „Comic Book Guy“ er í
raun rödd Hank Azaria. Jeff rekur bókabúð, sem líkist einna
helst Nexux, á Hverfisgötu. Jeff er þekktur fyrir
kaldhæðnar athugasemdir við viðskiptavini sína. Hann er
með mastersgráðu í hjátrúarfræði og þjóðsögum. Lokaritgerð
hans þegar hann var að útskrifast úr ­skólanum var að þýða
Lord of the rings yfir á Klingonísku.
Hans „catchphrase“ er: „Worst _______ ever.“ eða
stundum, sem er mjög sjaldan: „Best _________ ever.“
Þarna er verið að vísa í fólk sem á fyrri árum þáttanna hljóp
á internetið strax eftir hvern þátt til þess að ­gagnrýna þáttinn
og framleiðendur þáttanna og var þá gjarnan notuð þessi­
orða­samsetning : „Worst ­episode ever“.
Hann er mikill áhugamaður um vísindaskáldsögur, og á
límmiða sem hann hefur á stuðara bíls síns ­stendur:
„MY OTHER CAR IS THE MILLENIUM FALCON“, en það var
Harrison­ Ford „look alike“ sem gaf honum þann miða. Númerið
á bílnum hans er: NCC-1701, en það er einmitt skráningarnúmer
USS Enterprice úr Star Trek.
Í 14. Halloween Special afhjúpaði hann það leyndarmál að hann
væri með „Jabba the butt“ tattoo á viðeigandi stað. Hann á líka
bol sem á stendur: „C:\DOS C:\DOS\RUN C:\RUN\DOS\RUN“
þarna er verið að vísa í gamla kennslubók sem bandarískum­
skólabörnum var kennt að lesa með um miðja 20. öldina, en í
þeirri bók kemur­ fyrir þessi orða­samsetning: „See Spot, See Spot
Run, Run Spot Run“. Það er hægt að líkja eftir þessu með gamla
DOS málinu frá Microsoft með orðunum hér fyrir ofan.
Í búðinni hans er heil deild með ólöglegum upptökum af ýmsu tagi,
þar má m.a. finna Mr Rogers (þekktur­ amerískur
barnaþátta­stjórnandi) ­fullum, Top Secret upptaka um kjarnorku­áætlun
Bandaríkjamanna og Kent Brockman fréttamann í Springfield að
bora í nefið. Hann þurfti ­einusinni að losa sig við „The Ultimate Belt“,
sem hann fékk í verðlaun við innganginn á Star Trek ráðstefnu, vegna
þess að hann eins og flestir „Trekies“ hafa ekkert við „medium sized
belt“ að gera.
Hann var hreinn sveinn langt fram á fimmtugsaldurinn, en ­einusinni
átti hann í ástarsambandi við mömmu Skinners skólastjóra, hana Agnesi. ­
Seinna var hann aðeins með ­kærustu Skinners, Edna Krabappel. Hann ­
giftist einusinni í fantasíuleik á netinu og hann og netkærasta hans voru ­
farin að hugsa um ­barneignir, en það hefði­ „þurrkað upp orkukristallana“
hans.
Í gömlu viðtali sem tekið var við Matt Groening, segir hann að þessi
karakter heiti Louis Lane (Til heiðurs Lois Lane úr Superman) og það
var mjög langur brandari að láta nafnið hans aldrei koma fram og var
hann kallaður „Comic Book Guy“ mjög lengi. Það var ekki fyrr en í þætti
sem sýndur var 6. febrúar 2005 í Banda­ríkjunum að hann sagði við
Ned ­Flanders að hann héti Jeff ­Alberson, en allir kalli hann „Comic Book Guy“.




„Þar sem þú þekkir ekki kaldhæðni, þá ætla ég að loka peningakassanum núna“

Það er Joe Mantegna sem talar fyrir Fat Tony. Fat Tony er mafíósinn í ­Sprigfield.
Hans rétta nafn er sagt vera WilliamWilliams í einum ­þáttanna, þegar Bart var að
vinna fyrir hann í „Löglega viðskiptamanna klúbbnum“. Í enn öðrum þætti sagði
Frankie „The squealer“ að hans ­rétta nafn væri Marion. Fat Tony er ­samblanda af
endalausum ­mafíósum í bíómyndum og sjónvarpsþáttum sem úir og grúir af í
bandarísku ­sjónvarpi.
Meðal félaga hans eru : Joey, Legs, Louie og stundum kemur Johnny tightlips til
sögunnar.
Það sem hann hefur lagt sér fyrir hendur er t.d. að selja skóla­krökkum rottumjólk
og einnig rak hann ­ólöglega flugeldaverksmiðju útí skógi og Bart og Milhouse fundu­
hana. Einusinni fór hann í stríð við Yakusana vegna þess að það voru hagsmunaárekstur
í saltkringlubransanum. Fat Tony hermir í ­einum þættinum eftir Marlon Brando,
þegar hann tekur appelsínu í munn trikkið úr Guðföðurnum, öðrum til skemmtunar.
Svo skemmtilega vill til að Mantegna lék einmitt í þriðju Guðföður myndinni, sem
Fat Tony segir í sama þætti að hafi ekki verið eins góðar og hinar tvær.

Dr. Julius Hibbert er heimilislæknir Simpsons fjölskyldunnar.
Það er Harry­ Shearer sem ljáir honum rödd sína.
Hann er góðhjart­aður ­fjölskyldulæknir, snillingur, útskrifaður
­ úr Johns Hopkins University læknaskólanum og meðlimur í
Mensa­, sem er félagsskapur fólks með háa greindarvísitölu.
Að auki er hann einn af fáum svörtu karakterum­ í seríunni.
Hibbert er einn af fáum karakterum í þáttunum sem myndu
teljast „eðlilegir“, nema að hann á það til að hlæja á óviðeigandi
stöðum. Hann á það einnig til að koma með kjána­legar lausnir á
læknisfræðilegum vandamálum, eins og þegar Homer missti
þumalputtann, sagði Hibbert honum að „putta tryggingin“ hans
myndi ekki greiða fyrir að græða hann aftur á, þar sem þumall
væri ekki eiginlegur putti og bauðst til að taka hinn af til að það
yrði jafnvægi.
Dr. Hibbert á konu, sem heitir ­Bernice. Saman eiga þau þrjú börn.
Þegar þau sjást saman minna þau mikið á Cosby Show, sem var
vinsælt á níunda ártug síðustu aldar.
Það er gefið í skyn að „Bleedig Gum Murphy“ sé týndi bróðir hans.
Einnig er hann sláandi líkur yfirmanni munaðar­leysingjahælisins í
Shelbyville.


Það er stefnan hjá mér að taka fleiri karaktera fyrir og gera þeim góð skil í framtíðinni.
Eins og flestir sem mig þekkja vita, þá er ég örugglega einn af dyggari aðdáendum Simpsons og ég myndi aldrei láta neinar upplýsingar frá mér um Simpsons sem ekki væru réttar. Svo bara vona ég að einhver annar hafi gaman af þessu en ég.

Ég er að gera tímarit sem lokaverkefni í skólanum hjá mér og ég var að skrifa að því að mér finnst, bara helvíti áhugaverða grein um juggling, söguna og áhrif á heilsuna. Ég ákvað að deila henni með þeim sem nenna að lesa. Kannski er hún bara áhugaverð fyrir mig.

Juggling

Sagan

Juggling á sér langa og athyglisverða sögu. Það á rætur sínar að rekja til forn - Kínverja, Tíbeta og Írana, en þar var juggling notað í helgisiðum. Elsta mynd af athöfninni fannst í gröf óþekkts prins í Egyptalandi, en hún á að vera frá árunum 1994–1781 fyrir Krist. Prestar notuðu juggling til að spá fyrir um framtíðina og til að bægja­ hættum frá. Seinna varð juggling vinsælt meðal Grikkja og Rómverja, en þar voru jugglarar kallaðir „ventil­atores“ (hnífakastarar), eða „pilari“ (bolta leikmaður). Töframenn tóku líka juggling upp á arma sína, þar sem þeir juggluðu þannig að þeir sýndu ekki alla sína hæfileika strax, heldur héldu einu bragði þangað til síðast, þegar þeir voru búnir að byggja það nóg upp. Athyglisverð staðreynd er að andstætt við það sem áður var talið, eru það konur sem fyrst er lýst sem jugglurum í Grikklandi, Egyptalandi og Kyrrahafseyjum. Það var ekki fyrir en seinna, þegar Evrópskir trúðar og fjöllistafólk fór að juggla, að það snerist yfir í að það voru aðallega karlmenn sem voru jugglarar.
Saga þessara fjöllistafólks á mið­öldum er mjög götótt, vegna þess að þeir ferðuðust mikið um, svolítið eins og sígaunar og þess vegna var erfitt að fylgjast með ferðum þeirra.­ Reyndar­ eru engar skráðar heimildir­ um nokkurn einstakling (nafn­greindan) frá miðöldum. Það var á mið­öldum sem juggling fór að skilja sig að frá töframönnum og fóru juggl­arar að sýna mjög opinskátt kunn­áttu sína, þ.e.a.s. þeir skildu ekki eitt bragð eftir til að sýna síðast. Þessir­ flökkulistamenn fóru að komast í þjóðsögur og ævintýri og er frægast af þeim „Le Jongleur de Notre Dame“, eða „Juggl­ari frúarinnar“. Í þessari sögu segir frá jugglara sem stoppar við í Notre Dame kirkjunni og sér þar fallega styttu af Maríu Mey. Hann ákveður þá að þar sem hann hafi ekki mikið að bjóða henni, skuli hann sýna henni listir sínar í að juggla (þó svo að hann hafi líka séð það að mikil lofthæð kirkjunnar bauð upp á mikla möguleika). Meðan hann jugglar, kemur prestur kirkjunnar og er hann mikið hneykslaður á þessum keilu-kastandi vini okkar. Hann tekur til við að henda­ honum út, þegar hann tekur eftir því að styttan af Maríu er brosandi. Það má því með sanni segja að juggl­ing sé skemmtilegt að horfa á fyrir alla áhorf­endur. Þótt undarlegt megi virðast, var gerð ópera úr ­þessari sögu, og er hún sýnd enn þann dag í dag.
Af myndum að dæma, sjáum við það að það sem var aðallega notað til að juggla, voru kyndlar, boltar og hníf­ar. Keisarinn af Hudustan lýsti reynd­ar jugglurum sem notuðu tréhringi árið 1528. Ef þú hefðir búið á eynni Tonga á sautjándu og átjándu öld, hefðir­ þú sennilega notað sítrónur eða aðra ávexti til að læra þessa list.
Juggling hélt áfram að vera vinsælt skemmtiatriði í sirkusum, hjá kóngafólki og götulistamönnum í margar aldir. Í kringum 1970 greip um sig mikið juggling æði í Evrópu sem varð til þess að margir lærðu listina, en í kringum 1980 var æðið orðið frekar meira í Ameríku og sér ekki fyrir end­ann á því.

Öryggisreglur

Það fer auðvitað eftir því hverju er verið að kasta hvaða öryggis­ráðstafiandi maður þarf að grípa til. Ekki er æskilegt að óvanur maður kasti til dæmis logandi kyndlum eða flugbeittum hnífum af augljósum ástæðum. Hins vegar er gott að æfa sig með keilum eða boltum til að byrja með. Það er að vísu ekki alveg hættulaust að kasta keilum, þar sem það getur verið mjög vont að fá þær í sig, en það er eitthvað sem er kannski bara meira vont heldur en hættulegt. Mjúkir boltar eru hins vegar algerlega hættulausir og ættu allir að reyna við þá.

Góð áhrif á heilsuna

Juggling er mjög gott fyrir samhæfingu handar og augna, það er líka mjög mikil hreyfing falin í því og eru jugglarar yfirleitt í góðu líkamlegu formi. Juggling eykur hjartslátt og súrefnisflæði í vöðva, þar sem það er mikil hreyfing í gangi. Það er einnig gott sem íhugun, þar sem enginn lærir þessa list með óþolinmæði. Það þjálfar líka viðbrögð sem fólk sem ekki jugglar hefur ekki. Til dæmis gæti það verið mikil áskorun fyrir óreyndan jugglara að grípa hrátt egg, á meðan reyndur jugglari á auðvelt með að grípa egg sem er kannski kastað til hans án viðvörunar (án þess að brjóta það).
Eins þversagnarkennt og það kann að hljóma þá virkar juggling mjög róandi á hugann, meðan það þjálfar líkamann og hefur það eitthvað með það að gera að það er róandi að vera að juggla með sama mynstrinu og sjá hlutina fara upp og niður. Þessi áhrif eru næstum því dáleiðandi og geta tekið mann frá stressi hversdagsins í smá tíma þar sem athygli jugglarans er öll á því sem hann er að juggla. Þetta hefur samt ekki óæskilegar auka­verkanir, eins og til dæmis lyf.
Eins og fram kemur hér að framan hefur þetta jákvæð áhrif á heilsu manna, en juggling virkar best þegar það er gert innan um fólk. Búnaðurinn er ódýr, eða í sumum tilfellum ókeypis, þó svo að til sé mjög dýr búnaður. Búnaðurinn er léttur og auðvelt að flytja. Það er eitt besta „party trikk“ sem til er að geta jugglað, þar sem það er gott til að brjóta ísinn. Í flestum tilfellum eru jugglarar vinalegt fólk og yfirleitt boðnir og búnir í að veita byrjendum góð ráð.

Leikurinn

Sem leikur er juggling alger snilld. Fyrir utan góðu áhrifin á heilsuna sem upp er talið hér fyrir framan, er þetta líka góð leið til að kynnast nýju fólki og auka sjálfstraust.
Það að læra að juggla fyrir barn (eða fullorðinn) hjálpa við allan lærdóm, þar sem í „hinum þróaða heimi“ þar sem börn eyða miklum tíma fyrir framan sjónvarpið, geta þau þróað hjá sér athyglisbrest, eða þau ná ekki að halda einbeitningu í langan tíma og getur það háð þeim í námi. Skortur á einbeitningu og almennum leiðindum. Hvar sem er í heiminum þjálfar sá sig, sem jugglar, í andlegri einbeitningu, sem hefur síðan aftur áhrif á skírleika og rökhugsun.
Að lokum eru ein rök sem ekki hafa komið fram hér að framan og kannski eru það einmitt sterkustu rökin fyrir því að taka þessa iðju upp, en þau eru einmitt að þetta er gaman.

Voða leti er búin að vera í mér síðustu vikur. Það er eins og þegar maður er búinn með eitt stórt verkefni, þá nenni maður ekki að takast á við nýtt alveg strax.

Charmanes, þýðing á þessu orði óskast.