Nú er meðleigjandi minn búinn að finna sér konu og eyðir mestöllum sínum tíma hjá henni og kjúklingurinn (sonur) hans er aldrei heima, þannig að ég hef íbúðina að mestu leyti bara útaf fyrir mig sjálfan, sem er mjög næs.
Fór í skoðunarferð uppí Odda í dag með skólanum og það var mjög fróðleg ferð, þó að hún hafi verið svolítið sársaukafull, þar sem að einn partur líkama míns sér til þess að ég get ekkert verið að standa uppá endann allt of lengi. Og svo var kannski meiri sársauki líka falinn í því endalausa eirðarleysi sem ég þarf að sýna einum meðnemanda mínum, en ég ætla ekki að fara að skrifa neitt um hann hérna.